![Warszawski system ciepłowniczy – jeden z największych w Europie.](https://www.budnet.pl/static/article_images/avatars/Kopia_Warszawskie_Ciepo_logo.jpg)
Warszawski system ciepłowniczy – jeden z największych w Europie.
Studenci Politechniki Warszawskiej porównali warszawski system ciepłowniczy z innymi systemami europejskimi. Pod uwagę wzięli takie miasta jak Kopenhaga, Monachium, Sztokholm, Wiedeń i Praga.
Czytaj dalej
Autorzy, oprócz charakterystyki miejskich sieci ciepłowniczych, wskazali także w jakich kierunkach będą się one rozwijać w
najbliższych latach i jaka jest ich przyszłość.
Warszawski system ciepłowniczy to jeden z największych i mających najdłuższą historię systemów w Europie. Wyróżnia się długością rurociągów – liczy ponad 1700 kilometrów rur –jest to mniej więcej odległość z Warszawy do Paryża. Z omawianych w raporcie systemów ciepłowniczych, pod względem długości, na drugim miejscu plasuje się Praga (1365 km), a na trzecim Wiedeń (1117 km). - Warszawski system ciepłowniczy, pomimo że należy do największych w Europie, notuje jedne z mniejszych strat ciepła, co świadczy o jego wydajności – wyjaśnia Adam Smyk, ekspert Warszawskiego Ciepła, który czuwał także nad merytorycznym kształtem raportu.
Porównując miasta pod kątem pokrycia zapotrzebowania na ciepło, Warszawa znajduje się na drugim miejscu (zaspokaja 80% potrzeb cieplnych stolicy), zaraz po Kopenhadze (90%). Dalsze pozycje zajmują: Sztokholm (60%), Monachium (25%) i Wiedeń (32%).
Większość sieci, w tym warszawska, zasilanych jest gorącą wodą. Monachium, czy w mniejszym stopniu Kopenhaga, używają pary wodnej do ogrzewania, ale obecnie od tego odchodzą. - System ten jest niekorzystny, ponieważ występują w nim duże straty ciepła,
a rury stosowane w sieci parowej są droższe, co przekłada się na wyższe koszty eksploatacji – tłumaczy Piotr Brzeziński z Politechniki Warszawskiej, jeden z autorów raportu.
najbliższych latach i jaka jest ich przyszłość.
Warszawski system ciepłowniczy to jeden z największych i mających najdłuższą historię systemów w Europie. Wyróżnia się długością rurociągów – liczy ponad 1700 kilometrów rur –jest to mniej więcej odległość z Warszawy do Paryża. Z omawianych w raporcie systemów ciepłowniczych, pod względem długości, na drugim miejscu plasuje się Praga (1365 km), a na trzecim Wiedeń (1117 km). - Warszawski system ciepłowniczy, pomimo że należy do największych w Europie, notuje jedne z mniejszych strat ciepła, co świadczy o jego wydajności – wyjaśnia Adam Smyk, ekspert Warszawskiego Ciepła, który czuwał także nad merytorycznym kształtem raportu.
Porównując miasta pod kątem pokrycia zapotrzebowania na ciepło, Warszawa znajduje się na drugim miejscu (zaspokaja 80% potrzeb cieplnych stolicy), zaraz po Kopenhadze (90%). Dalsze pozycje zajmują: Sztokholm (60%), Monachium (25%) i Wiedeń (32%).
Większość sieci, w tym warszawska, zasilanych jest gorącą wodą. Monachium, czy w mniejszym stopniu Kopenhaga, używają pary wodnej do ogrzewania, ale obecnie od tego odchodzą. - System ten jest niekorzystny, ponieważ występują w nim duże straty ciepła,
a rury stosowane w sieci parowej są droższe, co przekłada się na wyższe koszty eksploatacji – tłumaczy Piotr Brzeziński z Politechniki Warszawskiej, jeden z autorów raportu.
Zarządzanie siecią
Warszawską siecią ciepłowniczą zarządza Stołeczne Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej S.A. – jej jedyny właściciel. - Podobny system, czyli dystrybuowanie ciepła przez jeden podmiot, jest także stosowany w Pradze, Monachium i Wiedniu. Jest on korzystny z kilku względów. Zarządca sieci ma stałą kontrolę nad jej stanem. Co więcej, nowe inwestycje planowane są tak, aby klienci byli w jak najmniejszym stopniu narażeni na brak zasilania w ciepło – wyjaśnia Mikołaj Włoch z Politechniki Warszawskiej, współautor raportu.
Zupełnie inaczej wygląda zarządzanie siecią w Kopenhadze i Sztokholmie. W pierwszym z tych miast sieć ciepłownicza podzielona jest pomiędzy dwóch właścicieli. Z kolei w Sztokholmie prawie każdy wytwórca ciepła posiada własny odcinek sieci, a oprócz tego istnieje jeszcze dwóch niezależnych dystrybutorów kupujących ciepło u dostawców.
Produkcja ciepła
W Warszawie głównym producentem ciepła jest firma Vattenfall Heat Poland S.A., właściciel większości zakładów produkcyjnych. - Takie rozwiązanie pozwala na stałe monitorowanie produkcji, a w razie awarii systemu w jednym z zakładów mogą go zastąpić inne. Dzięki temu zdolności produkcyjne wszystkich jednostek są wykorzystywane efektywnie, a decyzje podejmowane szybko i sprawnie – mówi Grzegorz Cegliński, ekspert Warszawskiego Ciepła. - W Sztokholmie, gdzie jest kilku producentów ciepła, konieczna jest ciągła wymiana informacji, a decyzje muszą być podejmowane wspólnie przez wszystkie firmy. Nie zawsze jest to łatwe i może utrudniać szybkie osiągnięcie zakładanych celów, co w konsekwencji odbija się na klientach – dodaje Piotr Brzeziński.
Wiodący producent ciepła dla Warszawy stara się wytwarzać je w sposób jak najbardziej przyjazny dla środowiska. Produkcja odbywa się przede wszystkim w elektrociepłowniach, a ciepłownie to jednostki szczytowe, które uruchamiane są rzadko i czas ich pracy jest ograniczany do niezbędnego minimum. - To, że głównym źródłem ciepła sieciowego w stolicy są elektrociepłownie, stanowi dla miasta ogromną zaletę. Ciepło i prąd są wytwarzane w kogeneracji, czyli w jednym układzie technologicznym. Pozwala to na zmniejszenie emisji spalin i zaoszczędzenie paliwa o ok. 30% w stosunku do produkcji w dwóch odrębnych zakładach. Przekłada się to również na niską cenę generowanego ciepła – wyjaśnia Marta Gorczyca, ekspert Warszawskiego Ciepła. W Kopenhadze ok. 80% ciepła produkuje się w elektrociepłowniach, podobnie jest w Sztokholmie czy w Pradze.
- W porównaniu do innych miast nasz system jest bardzo wydajny i wysokosprawny. Niektóre systemy zasilane są przez trzy (Praga) lub cztery (Monachium, Sztokholm, Kopenhaga, Wiedeń) elektrociepłownie, wspierane także ciepłowniami i spalarniami,
a warszawski przez większą część roku korzysta tylko z dwóch elektrociepłowni – dodaje Marta Gorczyca.
Ponadto, w obu warszawskich elektrociepłowniach część produkowanej energii cieplnej i elektrycznej jest pozyskiwana ze spalania biomasy. Takie tendencje możemy również zauważyć w Europie. - W systemach ciepłowniczych Monachium i Kopenhagi jednostki węglowe są zastępowane przez bardziej nowoczesne i powodujące znacznie mniejsze zanieczyszczenie środowiska technologie wykorzystujące gaz, oleje opałowe lub biomasę – wyjaśnia Mikołaj Włoch.
Spalanie śmieci – ekologiczny sposób zasilania systemu
- Stolica powinna w końcu uporać się z rosnącym problemem odpadów miejskich, rozbudować spalarnie śmieci wyposażone w źródła kogeneracyjne z myślą o zysku z produkcji energii elektrycznej – uważa Adam Smyk. Duże spalarnie istnieją już w Wiedniu, Kopenhadze i Sztokholmie, a także wielu innych miastach europejskich. - Aż 27% ciepła produkowanego przez wiedeński system ciepłowniczy pochodzi ze spalania odpadów. Taki sposób pozyskiwania ciepła wywołuje wiele kontrowersji wśród społeczeństwa. Wynikają one głównie z niewiedzy o tym, jakiego typu obiektami są współczesne spalarnie – wyjaśnia Adam Smyk. Jednak trudno nie zauważyć korzyści płynących z tego rozwiązania. Oprócz produkcji energii elektrycznej i ciepła, utylizowane są odpady komunalne – pozwala to na pozbycie się ogromnego problemu, jakim jest ich składowanie. Już niedługo, w związku z wymogami Unii Europejskiej, Polska będzie musiała inwestować w spalarnie, które prawdopodobnie będą należały do najtańszych źródeł ciepła.
Chłód sieciowy – nowe możliwości wykorzystania systemu
Chłód sieciowy to alternatywa dla rozproszonych instalacji klimatyzacyjnych, które zużywają dużo energii elektrycznej. - Korzystanie z chłodu sieciowego pozwala na oszczędność paliwa, a ponadto eliminuje konieczność korzystania z freonów, które niekorzystnie wpływają na środowisko. Chłód sieciowy jest wykorzystywany w większości opisywanych w raporcie systemów, m.in. w: Monachium, Kopenhadze, Sztokholmie, Wiedniu – wyjaśnia Piotr Brzeziński. W Sztokholmie i Kopenhadze chłód sieciowy wytwarzany jest z wody morskiej, a w Monachium, gdzie w ostatnich latach sieć została rozbudowana, zimna woda pobierana jest z głębi ziemi. Wiedeń, który mógłby być dla Warszawy dobrym przykładem, wytwarza chłód z ciepła sieciowego. Stolica Austrii planuje w najbliższych latach ogromny rozwój mocy chłodniczej – do 2020 roku ma ona wynosić 200 MW. W Sztokholmie moc chłodnicza już wynosi 300 MW.
- Popyt na tę usługę cały czas rośnie, co ma bezpośredni wpływ na jej szybki rozwój. Większość sieci, tak jak w Sztokholmie, do dystrybucji chłodu wykorzystuje w dużej mierze istniejącą infrastrukturę – wyjaśnia Adam Smyk. - W Warszawie także rozważane jest wykorzystywanie ciepła z miejskiej sieci ciepłowniczej do wytwarzania chłodu. Vattenfall od lat angażuje się w prace nad rozwojem tej technologii – dodaje Grzegorz Cegliński.
Na tle opisywanych w raporcie europejskich systemów ciepłowniczych Warszawa może pochwalić się jedną z najdłuższych sieci, która nie generuje dużych strat ciepła. Natomiast wyzwaniem dla warszawskiego systemu jest inwestowanie w nowe rozwiązania takie jak: spalarnie odpadów komunalnych oraz dystrybucja chłodu sieciowego.
Źródło: Multi Communications / budnet.pl
Komentarze
Tagi
Czytaj też…
Czytaj na forum
- Biurka elektryczne Liczba postów: 3 Grupa: Trudne tema... Czy biurka elektryczne sprawdzą się na home office?
- Niestabilność prawa – zwłaszcza podatkowego jedną... Liczba postów: 29 Grupa: Aktualności
- Z jakich firm kurierskich korzystacie? Liczba postów: 46 Grupa: Trudne tema... DPD,DHL i Inpost. Każda z nich ma wiele wad ale dużo też zależy od lokalnych kurierów i obłożenia. Jak do tej pory najbardziej sprawdzają się paczkomaty.
- Best Free Social Media Analysis Tools To Use For M... Liczba postów: 1 Grupa: Trudne tema... It is prudent to rely on these tools because they help you to keep track of all your activities on social media. Consequently, you will not end up in unnecessar...
- Uszczelniacze dekarskie Liczba postów: 2 Grupa: Trudne tema... Ostatnio odkryłem Spinbetter Polska i muszę przyznać, że to naprawdę niesamowita platforma! Gdy tylko się zarejestrowałem, zaskoczyły mnie bonusy powitalne, któ...